“Hank’s letter to Becca”
I’m writing you a letter. That’s right, a good old fashioned letter. It’s a lost art, really. I have a confession to make. I didn’t like you very much at first. You were just this annoying little blob. You smelled nice, most of the time, but you didn’t seem to have much interest in me, which I of course found vaguely insulting. It was just you and your mom against the world. Funny how some things never change.
So I cruised along, doing my thing, acting the fool… Not really understanding how being a parent changes you. And I don’t remember the exact moment everything changed, I just know that it did. One minute I was impenetrable, nothing could touch me. The next, my heart was somehow beating outside my chest, exposed to the elements.
Loving you has been the most profound, intense, painful experience of my life. In fact, it’s been almost too much to bear. As your father, I made a silent vow to protect you from the world, never realizing I was the one who would end up hurting you the most. When I flash forward, my heart breaks, mostly because I can’t imagine you speaking of me with any sort of pride. How could you?
Your father is a child in a man’s body. He cares for nothing and everything at the same time. Noble in thought, weak in action. Something has to change. Something has to give. It’s getting dark, too dark to see.
Wel altijd goeie teksten, die Zappa.
Break the spell (352x)
This is not new, this only seems new to us today
‘Ze is kunst!’ jubelde een moderedactrice in de Britse krant The Observer. ‘Kunst, zoals Picasso’s “Guernica”, of het bed van Tracy Enim.’ Dat er zo over haar gesproken wordt, is typerend voor het Amerikaanse fenomeen, dat sinds ruim een jaar de internationale pers, hitlijsten en internet fora overspoelt.
Geen verstandig mens zal Lady Gaga (of Stefani Germanatta, zoals de net 24-jarige New Yorkse eigenlijk heet) de beste zangeres of muzikaal vernieuwendste artieste ter wereld noemen. Haar albums, The Fame (2009) en The Fame Monster (2009), zijn op z’n best een catchy amalgaam van glamrock, jarentachtigdisco en dance; op z’n slechts, zoals ze het zelf ooit noemde, ‘zielloze elektronische pop’. En voor teksten als ‘I wanna take a ride on your disco stick’ zal niemand geneigd zijn haar de Nobelprijs voor de literatuur te geven. Nee, de magie zit hem in het ongrijpbare, Warholiaanse Gesamtkunstwerk dat ze van zichzelf weet te maken. Lady Gaga was een blauwe maandag student op de kunstacademie en is nu met haar creatieve collectief ‘The Haus of GaGa’ een visueel spectaculaire collage van de popcultuur - eentje vol geraffineerde dubbele bodems. Ze is een sterke vrouw à la Madonna, een androgyne Grace Jones-adept én een stoeipoes in één. Een mode-icoon die de uitzinnige divastijl van de New Yorkse dragqueens en de Duitse postpunker Nina Hagen laat balanceren op het randje van chic en smakeloos. En terwijl ze gretig gebruikmaakt van én een rol speelt in de oppervlakkige sterrencultuur, is ze er tegelijkertijd een vernietigend commentaar op.
Ze is camp en kitsch, een dronken Songfestivalact die onlangs nog een tekst van de Duitse dichter Rilke op haar arm liet tatoeëren. Lady Gaga laat de wereld ademloos toekijken.
